தித்திக்கும் பானம் பொவன்டோ - நூற்றாண்டு கால வெற்றிப் பயணம்!

பிவிஎஸ்கே பழனியப்பன் நாடார் விருதுநகரைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய தந்தை காபி மற்றும் ஏலக்காய் வியாபாரம் செய்துவந்தார். அவர் ஒரு முறை குளிர்பானம் ஒன்றினைக் குடித்த போது அதன் ருசி மிகவும் பிடித்துவிட்டது. அதே போல ருசியுடைய பானத்தை நாமும் தயாரிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். 23 வயதான பழனியப்பன் தந்தையின் வியாபாரத்தை அப்படியே தொடர விரும்பாமல், புதிதாக ஏதாவது செய்ய ஆர்வமுடன் இருந்தார். இருவரும் குளிர்பானம் தயாரிப்பிற்கான நடைமுறை சாத்தியங்களை ஆராய்ந்தார்கள். அப்போது அவர்களால் துவக்கப்பட்ட நிறுவனம் தான் காளிமார்க். 1916 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்நிறுவனம் தற்போது நூற்றாண்டு காலமாக நிலைத்து, எளிய மக்கள் பருகி மகிழும் சுவையான பானங்களைத் தயாரித்து வழங்குகிறது. அன்றிலிருந்து இன்று வரை தமிழ்நாட்டின் முக்கியமான குளிர்பானங்கள் தயாரிக்கும் நிறுவனமாக காளிமார்க் உயர்ந்துள்ளது.

நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு , காளிமார்க் நிறுவனரின் கொள்ளுப் பேரன்கள் காலத்துக்கேற்ப நிறைய புதிய மாற்றங்களைச் செய்தனர். குடும்பத் தொழில் போன்று சிறு நிறுவனமாக இருந்த காளிமார்க்கை ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனமாக உயர்த்தியோடு இன்றி, மற்ற பெரிய குளிர்பான நிறுவனங்களுக்கும் போட்டியாக வளர்ந்து விட்டார்கள். இன்று தமிழ்நாட்டு வணிகச் சந்தையில் காளிமார்க் நிறுவன தயாரிப்புக்கள் 14 சதவிகிதம் பங்குகளை பெற்றுள்ளன.  இந்த வெற்றி மெதுவாகத் தான் நிகழ்ந்தது. ஆனால் நிதானமானதாக சீரான வளர்ச்சியுடன் கூடிய வெற்றி அது.

‘நாங்கள் நூறு வருட காலமாக இந்தத் தொழிலில் இருக்கிறோம். ஆனால் 2010-ம் வருடம் தான் எங்களுக்கான ஒரு தனி இடம் கிடைத்தது. அதுவரை காளிமார்க் மற்றும் காளி ஏரியேட்டர் வாட்டர் வொர்க்ஸ் என்ற எங்களுடைய இரண்டு நிறுவனங்களும் சிறு தொழிலாகத் தான் இருந்து வந்தது’ என்றார் நான்காவது தலைமுறையைச் சேர்ந்த நிறுவன இயக்குநர் ஜெயசந்திரன் தனுஷ்கோடி. காளிமார்க்கின் பெரிய வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் 1959 ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அவர்களுடைய தயாரிப்பான பொவண்டோ. அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட விரைவிலேயே பொவன்டோ குளிர்பானம் தமிழ்நாட்டில் முக்கிய நகரங்களில் விற்பனையானது. பொவன்டோவைத் தொடர்ந்து டிரியோ, சோலோ, கிளப் சோடா, பன்னீர் சோடா என பல்வேறு குளிர்பானங்களைத் தயாரிக்கத் தொடங்கியது. தற்போது பன்னீர் சோடாவின் மற்றொரு வடிவமான ‘விப்ரோ’ எனும் பானத்தை சமீபத்தில் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது.

இன்று காளிமார்க் தயாரிப்புக்கள் நாளொன்றுக்கு 6000 பாட்டில்கள் விற்பனையாகி, 170 கோடி வியாபாரம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு முக்கிய காரணம் அன்றைய இளம் பழனியப்பனின் கனவு. அது அவரது திறமையாலும் உழைப்பாலும் நிஜமானது உண்மை. ‘என்னுடைய தாத்தா (பழனியப்பன் நாடார்) மற்றும் பாட்டி உண்ணாமலை அம்மாள் இருவரும்  கடை கடையாக ஏறி, தங்களிடம் இருந்த ஒரு சிறிய கையால் இயக்கப்படும் இயந்திரத்தைக் (நீரில் எரிவாயு புகுத்தி, அந்த அழுத்தம் கொடுக்கும்) எடுத்துக் கொண்டு அந்த பானத்தைத் தயாரித்து தருவார்கள். அது மிக விரைவில் அனைவருக்கும் பிடித்த பானமாகிவிட்டது’ என்றார் மூன்றாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த கேபிஆர் சக்திவேல். இவர் தான் அக்குடும்பத்தின் மூத்த அங்கத்தினர். அப்படி தயாரித்த அந்த பானத்தின் தேவையும் வெற்றியையும் பார்த்த பழனியப்பன் தன்னுடைய முதல் தொழிற்சாலையை விருதுநகரில் 1916 ஆண்டு நிறுவினார்.

‘கலர்’ அல்லது ‘சோடா’ என்று மக்களால் அழைக்கப்பட்டு வந்த இந்த குளிர்பானம் தமிழ்நாட்டு கிராமப்புறங்களில் பெரும் வரவேற்பை பெற்றன. அதன்பின் மதுரை, திருநெல்வேலி, திருச்சி, கும்பகோணம், சென்னை மற்றும் காரைக்குடியில் காளிமார்க் தன்னுடைய கிளைகளை தொடங்கியது. இதன் வளர்ச்சி ஒவ்வொரு ஆறு வருடத்திற்கும் 25 சதவிகிதம் என நிதானமாக பயணமாகத் தான் இருந்தது’ என்றார் ஜெயந்திரன், நிறுவனம் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட 43 ஆண்டுகள் கழித்து தான் தங்களுடைய தயாரிப்பான பொவன்டோவால் தான் லாபம் அடைந்தது. ஆம் பொவண்டோ காளிமார்க்கின் ஆணிவேர். 95 சதவிகித வருமானத்தை பொவன்டோவின் விற்பனையால் தான் நிகழ்ந்தது.

தற்போது காளிமார்க் 200 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நிறுவனமாக வளர்ந்துள்ள நிலையில், 2020 வருட இறுதிக்குள் 1000 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நிறுவனமாக வளர திட்டமிட்டுள்ளது. உலகமயமாக்கலுக்கு பின் மிகப்பெரிய வெளிநாட்டு நிறுவனங்களான கோகோ கோலா மற்றும் பெப்ஸி நிறுவனங்கள் காளிமார்க்குக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்த போதும் அவற்றை எதிர்த்து வெற்றி நடைபோடுகிறது அவர்களது தரமான தயாரிப்பான பொவண்டோ. ‘போட்டி இல்லையெனில் வளர்ச்சி ஏது, தவிர அந்தக் குளிர்பானங்கள் இல்லையெனில் சோடா என்பது ஒரு விலை உயர்ந்த ஆடம்பர பானம் என்ற எண்ணத்தை மாற்றியிருக்க முடிந்திருக்காது’ என்றார் ஜெயச்சந்திரன்.

(கட்டுரை ஆசிரியர்  ஜோனாதன் அனந்தா, தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்ப்ரஸ். தமிழாக்கம்  - உமா ஷக்தி)

கடவுளை தேடி

ஒரு சின்ன பையன் கடவுளை பார்க்க வீட்டில் இருந்து கிளம்பினான். அதிக தூரம் பயணம் செய்ய வேண்டி இருக்குமே என்று தின்பண்டங்களையும் மதிய உணவையும் பையில் எடுத்து கொண்டான்.
காலையில் இருந்து நடக்க ஆரம்பித்தவன் சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுக்கலாம் என்று அருகில் உள்ள பூங்காவுக்குள் நுழைந்தான். அங்கு வயதான பெண்மனி ஒருவர் புறாக்கள் சாப்பிடுவதை பார்த்து கொண்டே இருந்தார்.
நடந்து வந்த களைப்பில் தாகம் எடுக்கவே தண்ணீர் பாட்டிலை திறந்து தண்ணீர் குடிக்க ஆரம்பித்தான். அந்த பாட்டி அவனையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு வேளை பாட்டிக்கு தாகமாக இருக்குமோ என்றென்னி தண்ணீர் பாட்டிலை நீட்டினான். பாட்டியும் அவனை பார்த்து அழகாக புன்னகைத்துவிட்டு தண்ணீரை வாங்கி குடித்தாள்.
அந்த சிறுவன் இதுவரை அவ்வளவு அழகான புன்னகையை பார்த்ததில்லை  அதனால் திரும்பவும் அவர்கள் புன்னகையை பார்க்க தான் கொண்டு வந்து உணவு பொட்டலத்தை பிரித்து கொடுத்தான்.
அந்த பாட்டியும் மீண்டும் அவனை பார்த்து புன்னகைத்துவிட்டு அவன் கொடுத்த உணவை சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். இரண்டு பேரும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை ஆனால் அடிக்கடி ஒருவரை பார்த்து ஒருவர் புன்னகைத்து கொண்டே இருந்தனர்.
நேரம் ஆக ஆக அம்மா ஞாபகம் வந்தது சிறுவனுக்கு  அதனால் எழுந்து வீட்டிற்கு நடக்க ஆரம்பித்தான். சிறிது தூரம் நடந்தவன் சட்டென திரும்பி குடுகுடுவென்று ஓடி சென்று பாட்டியை கட்டி அணைத்தான். பாட்டி அவன் செயலை பார்த்ததும் மிகவும் பிரகாசமாக சிரித்தாள்.
சிறுவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அவன் மிகுந்த சந்தோஷத்தில் இருப்பதை பார்த்த அவன் அம்மா என்ன நடந்தது என்று கேட்டாள். ’நான் மதியம் கடவுளுடன் சாப்பிடேன்’ என்றான் கடவுளின் புன்னகை மாதிரி நான் இதுவரை எங்கும் பார்த்ததில்லை என்றான்.
அதே நேரம் அந்த பாட்டி அவர்கள் வீட்டில் நுழையும்போது என்ன அம்மா இவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்கள் என்று அவள் மகன் கேட்டான். "இன்று மதியம் நான் கடவுளுடன் சாப்பிட்டேன்’ என்றாள் அது மட்டும் இல்லை நான் நினைத்ததை விட கடவுள் மிக சிறிய வயது கொண்டவராக இருந்தார் என்றாள்.
அறிமுகம் இல்லாதவர்களிடம் ஒரு சின்ன புன்னகை, ஆறுதலான வார்த்தை, சின்ன உதவி செய்து பாருங்கள்  நீங்களும் கடவுள்தான். கடவுள் வேறெங்கும் இல்லை நம்மிடம் தான் இருக்கிறார்
படித்ததில் பிடித்தது

மயக்கம் என்ன... தயக்கம் என்ன....

விலகி நிற்பவர்கள் வெல்லுவதில்லை
வெல்ல நினைப்பவர்கள் விலகுவதில்லை:

நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங்...

இவர் தான் நிலவில் முதன் முதலில் கால் வைத்தவர்...

ஆனால், முதன் முதலில் வைத்திருக்க வேண்டியவர் யார் தெரியுமா?...

பல பேருக்கு தெரியாது...

அவர், எட்வின் சி ஆல்ட்ரின்...

இவர் தான் நிலவுக்கு சென்ற
அப்பல்லோ விண்கலத்தின் பைலட்... அதாவது விமானி...

ஆல்ட்ரின் அமெரிக்காவின் விமானப் படையில் பணிபுரிந்தவர்.
மேலும் விண் நடை அனுபவம் உள்ளவர். அதனால் அவர் பைலட்டாக
நியமிக்கப்பட்டார்...

நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங்க் அமெரிக்காவின் கப்பல் படையில் வேலைபார்த்தவர்.
மிகுந்த தைரியசாலி என்பதால்தான் இந்த பயணத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்
பட்டார்...
அவர் கோ-பைலட் அதாவது இணை விமானி...

இவர்கள் சென்ற அப்பல்லோ விண்கலம் நிலவை அடைந்ததும் நாசாவிலிருந்து, "பைலட் பர்ஸ்ட்"... என்று கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது.

ஆனால், ஆல்ட்ரினுக்கோ மனதில் சின்ன தயக்கம்.
இடது காலை எடுத்து வைப்பதா?... வலது காலை எடுத்து வைப்பதா?
என்றல்ல...

"‘நிலவில் முதன் முதலில்
கால் எடுத்து வைக்கிறோம்.
புவியீர்ப்பு விசையற்ற இடத்தில் இருக்கிறோம். கால் வைக்கும் இடம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாது.
புதை மணலாக இருந்து உள்ளே இழுத்துவிட்டால், எரி மணலாக இருந்து காலை சுட்டுவிட்டால்’"...

தயக்கத்தில் மணிக்கணக்காக
தாமதிக்கவில்லை...
சில நொடிகள்தான்
தாமதித்திருப்பார்...

அதற்குள் நாசாவில் இருந்து இரண்டாவது கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது, "கோ-பைலட் நெக்ஸ்ட்..."

நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் கட்டளை வந்த அடுத்த நொடி காலடி எடுத்துவைத்தார்...

உலக வரலாறு ஆனார்...

உலக வரலாறு, ஒரு நொடி தயக்கத்தில் மாற்றி எழுதப்பட்டது...
திறமையும் தகுதியும் இருந்தும்கூட தயக்கத்தின்
காரணமாக தாமதித்ததால்
இன்று ஆல்ட்ரினை யாருக்கும் தெரியவில்லை.

முதலாவது வருபவரைத்தான் இந்த உலகம் நினைவில் வைத்திருக்கும்
என்பது மட்டுமல்ல... தயக்கம், பயம் இவை எந்த அளவுக்கு நம் வெற்றியை பாதிக்கும் என்பதற்கு இதுவே உதாரணம்...

இனி நிலவை பார்க்கும்போதெல்லாம் இந்தச் சம்பவத்தை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்...

ஒரு நிமிடத் தயக்கம் நம்முடைய மிகப் பெரிய வெற்றிகளைத் தடுத்துவிடுகிறது...

நாம் எல்லோருமே மிகப்பெரும் சாதனைகளை படைக்கிற வல்லமை உடையவர்கள்தான். நம்முடைய தயக்கம், பயம், கூச்சம் இவைதான் நம் முதல் எதிரி...

பலருக்கு தன்னுடைய தவறுகளை கலைவதில் தயக்கம்...

தவறுகளை தட்டிக் கேட்க தயக்கம்...

அடுத்தவர்களை பாராட்டுவதில் தயக்கம்...

ஏன், சிலருக்கு இந்த தகவலை நண்பர்களுக்கு பகிர கூட தயக்கம்...

சரியானதை செய்ய தயங்கினால், தவறானதை தான் செய்து கொண்டிருப்போம்...

எனவே, நல்ல விஷயங்களில்...

தயக்கத்தை தவிர்ப்போம்...
தலைநிமிர்ந்து நிற்ப்போம்.

நம்பிக்கை

இது ஒரு தன்னம்பிக்கை கதை மட்டுமே. கருத்தை மட்டும் கவனிக்க வேண்டும் உள்ளர்த்தம் கற்பிக்க வேண்டாம்...

கலிகாலத்தில் மனிதர்களின் அட்டூழியங்களையும் அதர்மங்களையும் பார்த்த கடவுள் மனிதர்கள் மீதான நம்பிக்கையும் பற்றும் அற்றுப் போய் விடுகிறார். கொத்து கொத்தாய் இனப் படுகொலைகள், மதப் படுகொலைகள், வன்முறைகள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள் என மனிதர்களின் அட்டூழியங்களை கண்ட கடவுள் வெறுத்துப் போய் விடுகிறார்! விவேகானந்தர், அன்னை தெரசா என நல்லவர்களை அனுப்பியும் இவர்கள் திருந்தவில்லை!

கடைசியில் வெறுத்துப் போனவர் இனி இவர்களுக்கு மழை பொழியும் மந்திரம் உச்சரிக்கப் போவதில்லை என முடிவெடுத்து விடுகிறார்! பூமியில் மழை பொழிவு நின்று விடுகிறது! பூமி முழுக்க வறட்சி பஞ்சம் என கோரம் தாண்டவமாடுதிறது. குளிக்க தண்ணியில்லை, குடிக்க தண்ணியில்லை விவசாயத்துக்கு வழி இல்லை என ஆகிறது.

ஒரு வழியாக குளிக்காமல் கழுவாமல் வாழப் பழகிவிடுகிறார்கள் மக்கள். யாருமே விவசாயம் பண்ணுவதில்லை. சும்மாவே காவேரியும் பெரியாறும் வருவதில்லை இதில் பல வருடமாக மழை இல்லையென்றால் எப்படி? மழை இல்லை விவசாயம் இல்லை என்பதால் மக்கள் சோம்பேறி ஆகி விடுகின்றனர்.

கடவுள் பிற்பாடு பூமியில் என்ன நிலமை என மனிதர் வேடத்தில் சுற்றிப் பார்க்க வருகிறார். பூமியில் நிலமை இன்னும் மோசமாக மக்கள் படு சோம்பேறியாக விவசாயம், வேலை வெட்டி எதுவும் பார்க்காமல் சோம்பேறியாக சுத்துகி்றனர். கடவுள் பாரத்துக் கொண்டே வரும் பொழுது ஒரே ஒரு மனிதர் மட்டும் வெடித்து பாலம் பாலமாக இருக்கும் அவரது வறண்ட நிலத்தை உழுது கொண்டிருக்கிறார்!

அதை பார்த்த கடவுளுக்கு இவன் லூசாக இருப்பானோ என சந்தேகம். அவனையே கூப்பிட்டுக் கேட்கிறார். ஏம்பா பல வருடமாக பூமியில் எங்கும் மழையே பொழிவதில்லை, நீ என்னடாவென்றால் உழுது கொண்டிருக்கிறாய்? எந்த நம்பிக்கையில் உழுகிறாய் என கேட்கிறார். அதற்கு அந்த மனிதர் ,"ஐயா, நீங்களோ நானோ என்ன கடவுளா மழையே பொழியாது என முடிவு பண்ண? என்றாவது ஒரு நாள் கடவுள் மனமிறங்கி மழையை பொழிய வைத்து விட்டால் விவசாயம் பார்க்க வேண்டுமே! அப்பொழுது நான் உழுவது, விதைப்பது போன்ற விவசாய கடமைகளை எப்படி செய்வது என மறந்து விட்டால் கஷ்டமல்லவா? அதனால்தான் உழுது கொண்டிருக்கிறேன்" என்றார்!

இதை கேட்ட உடன் இப்பொழுது கடவுளுக்கு பெருத்த சந்தேகம் வந்துவிட்டது! நாம் மழை பொழிய வைத்து பல வருடங்களாகி விட்டதே, மந்திரம் நினைவில் இருக்கிறதா இல்லையா என தெரியவில்லையே, எதற்கும் ஒரு முறை சொல்லிப் பார்த்துவிடுவோம் எனக் கருதுகிறார். அந்த இடத்திலேயே மந்திரத்தை உச்சரித்தும் பார்க்கிறார். உடனே மழை பொழிந்து விடுகிறது. மற்றவர் நிலமெல்லாம் தரிசாகக் கிடக்க உழுத அந்த ஒரு விவசாயியின் நிலத்தில் மட்டும் விவசாயம் பார்த்து அறுவடை செய்கிறார்! இதைப் பார்த்த கடவுளும் மனம் மாறி விடுகிறார்!

நம்பிக்கை அவசியம் மக்களே....

தன்னம்பிக்கை கதைகள்-மாவீரன் நெப்போலியன்

பிரான்ஸின் ஒதுங்கிய பகுதியில் இருந்த கார்ஸிகா என்ற ஒரு தீவில் பிறந்தவன் நெப்போலியன் போனவெர்ட், ஓர் எளிய போர்வீரனின் மகன். மிக மிக எளிமையான ஏழ்மையான குடும்பப் பின்னணியில் அவன் பிறந்திருந்தான். சிறுவனாக இருந்தபோது ஓர் இராணுவப் பள்ளியின் முன்னால் ஒரு பெண்மணி குழந்தைகளுக்குத் தேவைப்படும் திண்பண்டக் கடை ஒன்றை நடத்தி வந்தாள்.  வளமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் அந்தக் கடைக்குச் சென்று விரும்பியதை வாங்கித் தின்றுகொண்டிருந்தார்கள். வாங்கித்தின்ன எந்த வசதியும் இல்லாத நெப்போலியன் மற்றவர்களை வேடிக்கைபார்த்து ஏங்கியபடி கடையின் முன்னால் இருப்பார். பரிதாபப்பட்டு அந்தக் கடைக்காரப் பெண்மணி அவர் தின்பதற்கென்று அவ்வப்போது எதையாவது கொடுப்பது வழக்கம்.  அவனும் அதைப் பெற்றுக் கொண்டு தின்பான்.

அந்தக் கடைக்காரப் பெண்மணி ஒருநாள் நெப்போலி யனிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.  “தம்பி, நீ படிச்சு என்ன வேலைக்குப் போகப் போகிறாய்?” அதற்கு அவன் உடனடியாகப் பதில் சொன்னான்; “நான், பிரான்ஸ் நாட்டின் சக்கரவர்த்தியாகப் போகிறேன்!” அந்தப் பெண்மணிக்குச் சிரிப்புத்தாள முடியவில்லை.  அடக்கிக் கொண்டே மீண்டும் கேட்டாள். “நீ சக்கரவர்த்தியானால் என்னை வந்து பார்ப்பாயா?”, “கண்டிப்பாக தவறாமல் வந்து பார்ப்பேன்!” அவன் பதில் சொன்னான்.

அந்தப் பெண்மணி வியப்புடன் சிரித்ததற்குக் காரணம் இருந்தது.  பிரான்ஸ் நாட்டின் வரலாற்றில் அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே சக்கரவர்த்தியாக முடியும். அதுதான் அன்றைய உலகின் நடை முறை வழக்கம். அதை மீறுவது எந்த வகையிலும் எவருக்கும் சாத்தியமில்லை. ஒரு வேடிக்கை நிகழ்ச்சியாகவே அந்தப் பெண்மணி கருதினாள்.

நெப்போலியனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை பிரெஞ்சுக்காரரான எமில் லூட்விக் எழுதியிருக் கிறார்கள். அதில் அவனுடைய இயல்பான பழக்கத்தை அவர் குறிப்பிடுவார்.  இராணுவம், போர்முறை பற்றிய புத்தகங்களை நெப்போ லியன் ஓயாமல் படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் குறிப்பிட்டுச் சொல்வார். நெப்போலியன். தன்னுடைய மனவெளியில் போர்க்களங்களை உருவாக்கிப் போரிடும் முறைகளைக் கற்பனை யில் வடிவப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பான். அந்தப் பயிற்சிதான் அவனை எல்லாப் போர் முனைகளிலும் வெற்றி பெறச் செய்தது. அதனாலேயே பின்னாளில் நெப்போலியன் சொன்னார். “என்னுடைய அகராதியில் முடியாது என்ற வார்த்தைக்கு இடமில்லை” அந்த அளவிற்கு நெப்போலியனுக்குத் தன்னுடைய முயற்சிகளில் தன்னம் பிக்கை இருந்தது.

பின்னாளில் நெப்போலியன் பிரான்ஸ் நாட்டின் வம்சாவழி வரலாற்றை மாற்றி அமைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல் உலக வரலாற்றின் திசைப்போக்கையும் முழுக்க முழுக்க மாற்றி அமைத்தான்.

நெப்போலியன் பிரான்ஸின் சக்கரவர்த்தி யான பிறகு, தன்னுடைய வாக்குறுதியை நினைவில் வைத்திருந்தான்.  அந்தக் கடைக்காரப் பெண்மணியைத் தேடி அவன் கல்வி பயின்ற இராணுவப்பள்ளி இருந்த ஊருக்குச் சென்றான். அந்தப் பெண்மணி முதுமைப் பருவத்தில் அதே கடையை அப்படியே நடத்திக் கொண்டிந்தாள். நெப்போலியனை அவள் அடியோடு மறந்து போயிருந்தாள்.

பிரான்ஸின் சக்கரவர்த்தி அவளைப் பார்க்க வருவதாக அவளிடம் தெரிவித்தபோது அவள் பயந்து பதைபதைத்துப் போனாள்.  பரபரப்புடன் அவள் காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நெப்போலியன் அந்தப் பெண்மணியைச் சந்தித்துத் தன்னை நினைவிருக்கிறதா என்று கேட்டான்.  பார்வை மங்கிய அந்தப் பெண்மணி அவனை மறந்து போய்விட்டதாகச் சொன்னாள்.  தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டும் அவளுக்கும் அவளுடைய குடும்பத்தினருக்கும்

தேவைப்பட்டதைச் செய்தான். இது, நெப்போலி யனின் வாழ்க்கை நிகழ்வு.

மாமனிதனாக உலக வரலாற்றில் இடம் பெற்றான் நெப்போலியன்.

உலக அளவில் புகழ்பெற்ற மாமனிதர் களின் வாழ்க்கையில் இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஏராளமாகவே உள்ளன.  வாழ்க்கையில் உயர் வடைய வேண்டும் என்று உண்மையிலேயே விருப்பம் உடையவர்கள் அவரவர் தளங்களில் இலக்குகளை அடைவது இயல்பு. மனித மனம் அளவற்ற ஆற்றலை உடையது.  அதை எந்த அளவிற்கு ஒருவர் வெளிப்படுத்துகிறாரோ அந்த அளவிற்கு அவர் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுகிறார்.